Dag 40 en 41

Dag 40, vrijdag 6 maart 2026. Vandaag niets op de planning en we zijn ook niet van plan om veel te doen. Gisteren een drukke dag en morgen weer een lange dag waar we zelfs de wekker voor moeten zetten. Eén van ons is een fervent hoedendrager, een zware viltenhoed in de winter en een lichtgewicht hoed voor in de zomer. Die laatste was na 7 jaar intensief gebruik aan vervanging toe en de hele vakantie stond in het teken van een nieuwe hoed zoeken, de oude was ook in Nieuw Zeeland gekocht. Dus elke winkel waar maar een hoofddeksel te verwachten was, werd aangedaan. Je hebt soms een leidraad nodig om winkels te bezoeken. Vandaag een euforische dag, het is gelukt. Precies de juiste hoed met brede rand, geen vilt en de juiste maat. De grootste hilariteit ontstond bij de kassa, de hoed was namelijk verkeerd geprijst en bij het afrekenen bleef de teller op omgerekend € 10,50 staan. Wat een lol kun je hebben voor ruim € 10. Daarna toch even naar het strand om de windvastheid te testen, die bleek prima. Eenmaal terug in de BnB werden we nog een keer blij verrast door de host. Zij kwam namelijk met een flink bord gefileerde blue cod aanlopen. De meest exclusieve en dus dure vis in Nieuw Zeeland. Ze waren namelijk met de boot gaan vissen en wij mochten meedelen in de vangst. De dag kan niet meer stuk.

Dag 41. We gaan met de Pelorus mailboat mee en daarmee wordt echte post bezorgd en opgehaald. Geanimeerd vertelt de schipper over alle bijzonderheden. Rond 12 uur kun je kiezen wat je wilt gaan doen. Een lunch bij een lodge of je meegenomen lunch bij een schapenfarm, wat ons veel interessanter lijkt en waar de vrouw van de schaapherder vol trots vertelt dat ze in een gebied wonen zonder electriciteit en wegen op een rots van 600ha. Ze wekken nu stroom op met een zelfgebouwde waterkrachtcentrale in miniformaat. Ze geeft aan dat ze helaas niet kan zwemen nu, want er zitten haaien onder de kust, je moet het maar willen hier. De boot komt ons weer ophalen voor het vervolg. Wederom enthousiast vertellen, maar nu over de groenlipmosselkweek. De boot ligt stil en omdat zijn verhaal nogal lang is zet hij de motor uit. Als de boot afdrijft start hij de motor en na een kleine correctie weer hetzelfde ritueel. Maar na 3 keer slaat de motor niet meer aan en drijven we onder grote hilariteit naar de rotsen, de boot maakt een flinke klap. Ook de hydrauliek van de stuurinrichting zit op dezelfde motor. De schipper is een koele gast, met helaas weinig technische bagage. Gewapend met 2 grote schroevendraaiers gaat hij de machinekamer in en na een paar seconden rook en geknetter, hij heeft kortluiting gemaakt en bekrachtigd dat met een lichte "gosh". Gelukkig is er een techneut onder de passagiers aanwezig die na het verwisselen van een paar schakelaars de zaak weer aan de praat krijgt. Maar nu ligt de boot op de rotsen en worden alle passagiers ingeschakeld om op het voordek plaats te nemen zodat de achterkant omhoog komt van de rotsen. We vervolgen onze weg en kunnen weer genieten van de wonderlijke omgeving van de sounds (een soort fjorden). Na 6 uur op de boot zijn we terug bij de auto en rijden we terug naar Nelson.