Dag 46 en 47

Dag 46, donderdag 12 maart 2026. Vandaag worden we wakker met een prachtige zonsopgang. Het genot van het mooie plaatje wordt verstoord door de berichtgeving uit Dubai, weer drone-aanvallen geweest en we worden zo langzamerhand moe van de wisselende berichten. Maar we gaan goed gemutst (met hoed natuurlijk) op pad voor een wandeling door het duingebied ten noorden van Kaikoura. Op de terugweg de boodschappen in de rugzak geladen en op naar de welverdiende lunch. Omdat de oceaan nog onrustig is van de harde wind van gisteren, zijn de golven indrukwekkend. Daarom gaan we naar het uiterste puntje van het schiereiland om daar van de golven te genieten. Het spektakel levert mooie plaatjes op en we besluiten even te rusten. We kiezen een mooie vlakke en vooral zachte rots uit. Na enkele ogenblikken worden we opgeschrikt door een zeehond die vlakbij uit het niets omhoog komt uit het water en ziet dat wij zijn zachte rots hebben ingepikt. Zeehonden bewegen zich in het water soepel voort, maar op land lijkt dat wat onhandig. Maar wij weten nu dat het onhandige ook razendsnel kan zijn. We maken ons uit de voeten uit respect voor de tandenrij van mevrouw/meneer zeehond.

Dag 47. In Kaikoura is vrij weinig te doen, alleen de eerder beschreven zeedieren vormen hier een attractie. Dat betekent voor ons dat we bepaalde rondjes gewoon 2 keer wandelen, omdat er nu eenmaal geen andere mogelijkheden zijn. Vanmorgen weer vroeg op pad, het wordt 26 graden. We wandelen heerlijk langs de boulevard naar de punt van het schiereiland. We bekijken uitgebreid wat planten die ons niet bekend voorkomen en gebruiken een app om die te benoemen. Een vrouw die het verkeer regelt, wat overigens zeer inefficiënt is want er staan stoplichten en met een portofoon geven 2 collega's aan dat het stoplicht op rood of groen moet en wat de laatste auto is, spreek ons aan om te vragen wat we doen (zij heeft namelijk niks te doen). We raken aan de praat en zoals iedereen is er wel een relatie met Nederland waar men toch echt trots op is, in dit geval haar opa uit Scheveningen. Op de punt zien we in de verte een enorme zeeleeuw liggen waar we naar toe willen. Het tweede geval van inefficiëntie dient zich aan. Via een betonnen trapje moet je naar de rotsen, dat mag dus niet. Een man in uniform houdt ons tegen, er zijn werkzaamheden dus we moeten omlopen. Man 2 houdt een plank vast en man 3 schroeft die vast. Wij lopen om, en bij terugkomst zegt man 2 dat we gewoon mogen doorlopen. Verbijsterd maken we gebruik van de doorgang.